ورود / ثبت نام
خوش آمدید
اخبار
پیمایش زمستانه خط الراس شمالی تا مرکزی جوپار
05\08\1397

کمتر کوهنوردی است که با نام جوپار این رشته کوه با عظمت و پر صلابت مرکزی ایران آشنایی نداشته باشد رشته کوهی با دیوارهای بلند و دهلیزهای مخوف که وصف آن تنها پس از دیدارش مقدور است خط الراس جوپار در قالب مجموعه قله های به هم پیوسته به شکل نعل اسب از منطقه تیگران واقع در جنوب شرقی ماهان آغاز و تا دهنه تنگ گلو ادامه می یابد. فضای میانه نعلی شکل به طول تقریبی 55 کیلومتر در 30 کیلومتری جنوب شرقی کرمان واقع شده است .

کمتر کوهنوردی است که با نام جوپار این رشته کوه با عظمت و پر صلابت مرکزی ایران آشنایی نداشته باشد رشته کوهی با دیوارهای بلند و دهلیزهای مخوف که وصف آن تنها پس از دیدارش مقدور است خط الراس جوپار در قالب مجموعه قله های به هم پیوسته به شکل نعل اسب از منطقه تیگران واقع در جنوب شرقی ماهان آغاز و تا دهنه تنگ گلو ادامه می یابد. فضای میانه نعلی شکل به طول تقریبی 55 کیلومتر در 30 کیلومتری جنوب شرقی کرمان واقع شده است .این کوهستان بانام آلپ ایران مشهور گردیده و یکی از زیباترین و فنی ترین خط الراس های ایران را شکل داده است خط الراس اصلی و بالای 4000 متر آن از قله کیل جلال در شمال شروع و تا قله بلوچی آخرین شاخصه خط الراس ادامه پیدا می کند آنچه این کوهستان را اعتباری ویژه در جامعه کوهنوردی بخشیده بدین قرار است.
1-وجود دو قله بالای 4000 متر با درجه سختی صعود نسبتاً بالا به نام سه شاخ بزرگ به ارتفاع 4135 متر در شمال این خط الراس و بلندترین چکاد این خط الراس قله ی بلوچی به ارتفاع 4160 متر در جنوبی این خط الراس قرار گرفته شده است
2-شکل گیری ستیغ های رسوبی نسبتاً فاصله دار در قالب 8 قله اصلی و 4 قله فرعی که به ترتیب از جنوب به شمال عبارت است از
1-قله آقایی 3910 متر (اولین قله فرعی راه رسیدن به اولین شاخص خط الراس)
2-قله سیدی 3980 متر (دومین قله فرعی راه رسیدن به اولین شاخص خط الراس)
3-قله دندانه3990 متر (سومین قله فرعی راه رسیدن به اولین شاخص خط الراس)
4-قله بلوچی 4160 متر (بلندترین قله خط الراس جوپار اولین شاخص خط الراس جوپار در جنوبی ترین بخشی خط الراس)
5-قله لک تلخونی 4070 متر (دومین قله اصلی خط الراس)
6-قله مادر و فرزند 4060 متر(در بعضی از گزارشات این قله 2 قله ی مجزا به نام مادر و فرزند به صورت جداگانه نوشته شد اما چون فاصله ی این دو قله کمتر از چند 10متر است آن را یک قله می نامند(سومین قله اصلی)
7-قله برج 4060 متر (چهارمین قله اصلی خط الراس)
8-سه شاخ کوچک 4020 متر (پنجمین و یکی از استراتژیک ترین و فنی ترین قلل خط الراس جوپار)
9-قله کیش 1 3999 متر(بلندترین قله 3000 متری ایران) ششمین قله ی اصلی خط الراس
10-قله ی کیش 2 3900 متر (قله ی فرعی و خارج از خط الراس اصلی)
11-قله کیش 3 3850 متر (قله ی فرعی و خارج از خط الراس اصلی)
12-قله سه شاخ بزرگ 4136 متر (معروف ترین قله منطقه جوپار که به کوه جوپار هم معروف است)
13- قله کیل جلال 4005 متر (شمالی ترین قله اصلی خط الراس و شاخص خط الراس در شمالی این این منطقه)
14-قله تل خاکی 3800 (قله فرعی یکی از راه دسترسی به اولین شاخص خط الراس در شمال منطقه)
 و قلل هفت برادران که از شرق به غرب در جنوب غربی این خط الراس کشیده شده اند و خارج از خط الراس اصلی واقع شده اند.
یکی از  دشوارترین و فنی ترین خط الراس های ایران را شکل داده اند از نگاه فعالیت های کوهنوردی استقامتی برنامه خط الراس جوپار را می توان یک ماراتن کوهنوردی به حساب آورد بهترین فصل صعود این خط الراس اواخر اردیبهشت تا اواخر خرداد ماه می باشد که تعداد نچندان زیادی از کوهنوردان کشورمان توانسته اند در فصل بهار و تابستان و پاییز با بارگذاری های متعدد این پیمایش را انجام دهند اما الرغم تمامی تلاشهای کوهنوردان کشور در فصل زمستان تا کنون تیمی موفق به پیمایشی کامل این خط الراس در فصل زمستان نشده اند.
برنامه شناسایی و بارگزاری:
بعد از تماس های مکرر با کرمان آشنا شدیم  با محمد آذر شب که خود بیشترین پیمایش و صعود را به خط الراس جوپار را داشتند و از لحاظ اشرافیت بر روی منطقه از نفرات مسلط بر منطقه هستند. از همان جا استارت صعود وپیمایش قلل در زمستان را زدیم. ولی آقای آذر شب خیلی اطمینان نداشته بودند که مبادا مثل چند بار قبلی من را به اصطلاح دور بزنند اما بعد یک دستِ کوهنوردی با هم دادیم که تا آخر برنامه با هم هستیم و پشت یکدیگر را خالی نخواهیم کرد و همان شد.
من و آقای حسین کرمی از اصفهان به سمت کرمان راه افتادیم. تیم بنا بود 4 نفر باشد اما آقای حمید زراعت زاده نتوانستند در برنامه شناسایی ما را همراهی کنند مسیر را از تنگ لو آغاز و تا زیر دیوار کیش ادامه دادیم طی 2 روز و بارگذاری های خود را انجام دادیم ضمن اینکه مسیر هم ایمن سازی کردیم و چند رول بولتی برای فرود در زمستان در زیر قله کیش زدیم که برنامه را با اطمینان و ایمنی نفرات جلو ببریم .آنجا بود که فهمیدم واقعاً خط الراس جوپار را نمی توان بدون کسی که اشرافیت کامل در منطقه دارد ،پیمایش کرد. فیلم شماره1 و 2

 

روز شمار و شرح اجرای برنامه:
بعد از بارگزاریمان در مهرماه به صورت دقیق تمامیه بارشهای منطقه را زیر نظر داشتیم. در آذر ماه چندین جبهه ی بارشی نسباً قوی روی منطقه فعالیت داشت که ثمره ی آن بارش بالای 50 سانتی متری برف در ارتفاعات بالای 3500 متر بوده .قصد این بود که با اولین پنجره هوای خوب وارد منطقه بشویم نمی خواستیم بارش ها خیلی سنگین بشود چون مسیرهای تیغه دار زیادی را پیش روی داشتیم و بارش سنگین برف روی تیغه ها مصادف بود با ایجاد نقاب برفی و عبور از آنها تقریبا غیر ممکن اما خوب باید قانون صعودهای زمستانه را هم در نظر می گرفتیم طبق قانون اتحادیه جهانی کوهنوردی UIAA صعودهایی که در تاریخ 21 دسامبر تا 20 مارس سال میلادی مطابق با 30 آذر تا 29 اسفندماه شمسی انجام بشود ،زمستانه تلقی می شود .مهندس هاشم نژاد دریچه 5 روزه بدون ریسک بارشی با باد متوسط را از اول دی ماه تا پنجم دی ماه پیشبینی کرده بودند. همین زمان دقیقاً برای برنامه ی ما کافی بود. ما هم 5 روز برای اجرای پیمایش کامل این برنامه پیش بینی کرده بودیم. فیلم شماره3
29 آذرماه من و آقای حسین کرمی اصفهان را به مقصد استان کرمان ترک کردیم .دوستان کرمانیمان با افراد محلی هماهنگی کرده بودند که کوله هایمان را تا زیر قله کیل جلال حمل کنند .لوازم فنی، پوشاک و تغذیه برای 5 روز ،نگذاشت کوله هایمان کمتر از 22 کیلوگرم شود. ساعت 1 بامداد اول دی ماه دقیقاً یک ساعت بعد از ورود به زمستان 96 کرمان را به سمت روستای جوپار ترک کردیم .
فیلم شماره4ساعت 3 بامداد به اتفاق باربرها محلی استارت کار  را از دهانه تنگ گلو در ارتفاع 2320 را زدیم از ارتفاع 2600 متر درگیری با برف کم کم شروع شد تیم 4 نفره صعود جلوتر از تیم باربرها حرکت می کرد حوالی ساعت 9 صبح بود که در ارتفاع 3300 متری صدای  باربرها که حدود 200 متر عقب تر از ما بودند ،آمد. بایستید بایستید ما دیگه کوله هایتان را بیشتر از این نمی توانیم بالا بیاوریم؟!؟ و برگردید کوله هایتان را ببرید ؟!؟!من با تعجب به آقای زاعت زاده سرپرست تیم نگاه کردم و گفتم مگر قرار ما نبود که باربرها کوله هایمان را تا زیر قله کیل جلال بیاورند .جواب دادند: بله گفتم .تا قله کیل جلال حدود 600 متر از لحاظ عمودی راه است چرا پس زیر قولشان زدند ؟!؟! متاسفانه از ابتدای امر آنها گفتند ما سرعتی می رویم و شما کاری به ما نداشته باشید. ما در ظرف 6 ساعت کوله هایتان را زیر قله کیل جلال تحویلتان خواهیم داد. اما بعد از 6 ساعت پیشرویشان تا ارتفاع 3330 بیشتر مسیر نشد من که حدود 200 متر جلوتر از آنها بودم فریاد زدم کمی استراحت کنید لا اقل تا اینجایی که ما هستیم کوله هایمان را به ما برسانید بعد کوله های کوچک ما را بگیرید و برگردید. اما آنها جوابی که به ما دادند به دور از منش کوهنوردی بود !!!! برگرید وگرنه کوله هایتان را داخل دره رها می کنیم؟!؟ من جواب دادم لازم نکرده شما به ما قول داده بودید تا زیر قله کیل جلال کوله هایمان را کمک ما بالا خواهید آورد هزینه حمل کوله را هم زودتر دریافت کردید این طوری برنامه ما به مشکل خواهد خورد آنها جواب دادند که نمی توانیم دیگر کوله هایتان را حمل کنیم .کوله های شما سنگین و برف منطقه زیاد است از توان ما خارج است .با مشورت هایی که با دیگر دوستان انجام دادیم تصمیم بر این شد که این مسیر را حدود 200 متر برگشته، و کوله هایمان را از باربرها تحویل بگیریم (از روی ترک GPS کاملاً مشخص است ) نمی توانستیم زور و فشار به آنها اعمال کنیم .از توانشان خارج بود .ادامه ی مسیر کوله هایمان را ازآنها تحویل و کوله های سبکمان را به آنها دادیم بماند که بعداً متوجه شدیم داخل تمام فضای مجازی گروههای کرمان نوشته بودند کوله های تیم اصفهان و کرمان را تا زیر
قله کیل جلال حمل کردیم ؟!؟ آنها حدود 3 ساعت تمام موجب توقف برنامه ما شدند . بگزریم ....
بعد از تشکر فراوان از همه ی باربران و خدافظی با آنها ادامه راه را پیش گرفتیم با این خلف وعده ای که شد و برف پودر منطقه کمپ اولمان را بعد از منطقه به نام چوب بستو در ارتفاع 3695 متر بر پا کردیم

 

صبح روز دوم ساعت 7 صبح حرکتمان را برای رسیدن به ابتدای خط الراس قله کیل جلال شروع کردیم .هر چه به ارتفاع 4000 متر نزدیک می شدیم حجم و انباشت برف هم زیادتر می شد مهندس هاشم نژاد از جنس برف پودر و به اصطلاح پفکی منطقه برایمان گفته بودند که به دلیل سطح پایین رطوبت این بخش از کشور بارشهای برف به صورت پودری و به هیچ وجه قابلیت برف کوبی و ابزارگذاری یخ و برف را ندارد و در ضمن انباشت زیاد این نوع برف در جاهای مستعد و نقاب های برفی ایجاد بهمن های پودری شکل به دور از انتظار نیست. فیلم شماره 5 و 6
هرچه قدر به قله کیل جلال نزدیکتر می شدیم شیب زاویه تندتری به خود می گرفت .برف پودر نفس را از تیم گرفته بود. به هیچ عنوان هم نمی توانستیم به صورت زیگ زاگ حرکت کنیم .برف پودر یکجا خوابیده شده روی شیبی حدود 40 تا 50 درجه بستر مناسبی بود برای به راه افتادن بهمنی بزرگ صعود عمودی را در پیش گرفتیم . فیلم شماره 7
بالاخره بعد از تلاش 4 ساعته توانستیم اولین قله بالای 4000 متری این خط الراس و اولین شاخص خط الراس را (منظور ابتدای خط الراس است) در ساعت 15/11 فتح کنیم. فیلم شماره 8

 قله کیل جلال به ارتفاع 4005 متر از لحاظ جغرافیایی در آخرین نقطه ی خط الراس قرار گرفته است. خط الراس اصلی جوپار از قله ی کیل جلال در شمال غرب تا قله ی بلوچی در جنوب شرق امتداد پیدا کرده است بعد از گرفتن چند عکس یادگاری راهی اولین کراکس مسیر به نام (پل مهری) شدیم. در فروردین سال 1350 تیم 6 نفره از دانشگاه پزشکی تهران به سرپرستی آقای خلج راهی این منطقه شدند که قسمت شمالی خط الراس (فاصله بین قله کیل جلال تا سه شاخ بزرگ) را پیمایش کنند. اما در گذر گاهی بعد از عبور از یک نقاب برفی نفر اول سقوط کرده و به دلیل هم طنابی بقیه نفرات هم سقوط و جان خود را از دست می دهند از آن زمان این گذرگاه را به نام (پل) و (تیغه ی مهر) که نام یکی از نفرات در این حادثه بود نام گذاری کردند. گذرگاهی به طول حدود 400 متر دندانه ای شکل و به شدت ریزشی ،بدون امکان هیچ گونه ابزار گذاری برای حمایت. اختلاف شدید دما بین شب و روز در زمستان و همچنین جنس سنگ منطقه امکان بهره گیری از هیچ گونه ابزار میانی را به ما نمی داد و فقط از تکنینک و توان جسمانی و قدرت بدنیمان باید استفاده می کردیم . فیلم شماره 9
ترکیب برف و سنگ وخاک و گذرگاه تیغه ای با کوله های 20 کیلویی امکان تحرک  و پیشروی زیادی به ما نمی داد. فیلم های شماره ی 10 و 11 و 12 و 13
مجبور بودیم کمپ دوم را در انتهای پل مهری و زیر تیغه منتهی به سه شاخ بر پا کنیم. عرض تیغه گاهی اینقدر کم می شد که برای حرکت مجبور بودیم پای راست را از طرف راست و پای چپ را طرف چپ دره بیاندازیم و به اصطلاح حالت شترسواری مسیر را طی کنیم از قله ی کیل جلال تا قله 3 شاخ بزرگ فقط یک جای کوچک زیر تیغه ی منتهی به قله سه شاخ امکان زدن چادر را داشت که آن هم کفاف جای 2 نفر بود و مجبور بودیم برای کندن جای چادر ارتفاع برای 4 نفر زمین را مسطح کنیم. قلوه و سنگها را با سر تبر از زیر خاک درآوردیم حدود 2 ساعتی زمان برد این کار.

 با بیسیم مطلع شدیم تیم پشتیبان 4 نفره از اصفهان به همراه 1 نفر از دوستان کرمانیمان در جان پناه اول جوپار در قسمت شمالی منطقه مستقر شدند . فیلم شماره 14
آنها قرار بود در روز چهارم برنامه ما قله بلوچی را صعود و بارگذاری اندکی برای ما در روی قله انجام دهند .البته حضورشان روحیه تیم را دو چندان می کرد و قوت قلبی بود برای ادامه راه ما .امشب هواشناسی کاهش 5 درجه ی دما را پیش بینی کرده بود شب دمای هوا حدود منفی 25- شد

 


فیلم شماره 15
صبح روز سوم بعد از خوردن صبحانه ای تقریباً یخ زده برای ادامه مسیر اماده شدیم  .تیغه ی مهری یا همان تیغه ی منتهی به قله سه شاخ بزرگ برف پودری روی آن را پوشانده بود .راهی غیر از صعود این تیغه صعب العبور را نداشتیم .دست راستمان پرت گاهی با عمق حدود 200 تا 300 بود.
فیلم شماره 16
برف پودر نیمه یخ زده با قطر کم عملاً پیچ های یخی که به همراه داشتیم را بلا استفاده کرده بود. صعود free solo روی دیواره ی با شیب متوسط 75 تا 85 درجه را پیش روی داشتیم .که در گذرگاهایی شیب دیواره مایل به 90 درجه میشد مجبور بودیم کوله هایمان را از دوش برداشته و با حمایت نفر به نفر مسیرهای سنگی با درجه سختی بین 9/5  و بعضاً 10/5 را صعود کنیم بیشتر قسمت های تیغه با صعود ترکیبی با استفاده تبر یخ و کرامپون طی می شد. گیره ها به شدت ریزشی بودند
،به طوری که در بعضی قسمت ها با اولین فشار تبر یخ  بر روی سنگ گیره برای استفاده ی نفر بعد بسیار پر ریسک و تقریباً لق شده بود و نفر بعدی می بایست گیره ی جدیدی برای فشار آوردن با تبر یا دست به سنگ خود انتخاب می کرد .این سبک صعود با شرایط جوی زمستانه و کوله های سنگین استراحت زیادی را بین راه می طلبید. صعود free solo (صعود بدون ابزار حمایتی طنابی )حواس جمع و تمرکز بالایی را می طلبید چون اینجا جایی برای اشتباه کردن نبود اولین اشتباه و گرفتن گیره ی نامطمئن و انتخاب نادرست مسیر مصادف بود با آخرین اشتباه زندگیمان. اما خوشبختانه تیم علاوه بر سطح فنی بالا و توان جسمانی خوب در درگیری با سنگ و روحیه ی خیلی عالی داشت در عین حال که تمرکز و حواسمان روی مسیر بوده دائما نفرات قبل و بعد را با دادن روحیه تشویق به ادامه کار می کردیم.فیلم شماره 17
 بعد از حدود 4 ساعت صعود میکس و ترکیبی سنگین در ارتفاع 3900 متر می رسیدیم به منطقه ای به نام (تل سرخ) می رسیدیم.که دلیل اسم گذاری آن رنگ خاک سرخ آن بود .تیغه مهری خوشبختانه به اتمام رسیده بود .شیب زیر قله سه شاخ از طرف شمال غربی که مسیر صعود ما بود بسیار خطرناک و ریزشی بود که تمامی این مسیر با حمایت طنابی نفر به نفر طی می شد سیستم صعود به این صورت بود که نفر اول که معمولا من بودم با ایجاد کارگاه انسانی به صورت سر طناب حمایت می شدم و صعود می کردم و بعد از مستقر شدن در جای امن و ایجاد یک کارگاه موقت خود حمایتی زده و نفرات پایین را از بالاسر روی کارگاه انسانی حمایت می کردم.  فیلم شماره 18
برای صعود سر طناب بعضی جاها اینقدر گیره های ناخنی و ریز زده بودند که مجبور به درآوردن دستکش و گرفتن گیره ها که از برف سردرآورده بودن با دست بدون پوشش میشدیم .فیلم شماره 19
که همین امر باعث شد بعد از برنامه دو انگشت اشاره ی من سرمازدگی نوع چهار برای آن اتفاق بیافتد.

 

   
 در ساعت 12:30 قله ی سه شاخ بزرگ با ارتفاع 4136 را صعود و قسمت شمالی خط الراس را با موفقیت پیمایش کردیم بلافاصله خبر را از بیسیم به تیم پشتیبان مخابره کردیم . فیلم شماره 20
 
بعد از گرفتن چند عکس یادگاری راه ادامه خط الراس و رساندن خود به زیر قله سه شاخ شکسته و پناهگاه 2 جوپار راه پیش گرفتیم. مسیر ما تا پناهگاه 2 جوپار (در بعضی از گزارشات پناهگاه خرابه هم گفته شده است) دقیقاً جبه ی شمالی این کوه بود . تراورس نسبتا طولانی در جبهه ی جنوب غربی منطقه را تا زیر قله کیش انجام می دادیم .جایی که قرار بود کمپ سوم ما آنجا برپا شود اما با ورود به دره ی زیر قله سه شاخ شکسته حجم بالای برف پودر منطقه اجازه پیش روی تا پناهگاه دوم جوپاره (انتهای قیف مصیبت) را به ما نداده. شیب حدود 40 تا 60 درجه با گذرگاهی که نیاز به حمایت بدنی با کارگاه انسانی و فرود کوتاه از تخته سنگ های برف گرفته را داشت. علاوه بر دقت در انتخاب مسیر، زمان و دقت زیادی را از ما میگرفت. فیلم شماره 21
 جاهایی را که برای عبور تا عمق 1 متری برف فرو میرفتیم. هرچه قدر به پایین دهلیز نزدیک تر می شدیم عرض دهلیز کمتر و عمق برف بیشتر می شد برخورد می کردیم با بهمن های ریخته شده ای از قبل مواجه میشدیم، که محتاتانه از کنار آنها می گذشتیم از هرگونه زدن زیگ زاگ و سر و صدای زیاد اجتناب می کردیم چون قطعا احتمال ریختن بهمن های دیگری هم بود برای همین مرز ما بین برف و سنگ را معمولا برای فرود انتخاب میکردیم .اصلا از روی ترک GPS که در پاییز از همین مسیر زده بودیم نمی توانستیم برویم برف پودر قدرت مانور را از ما میگرفت .نزدیک به انتهای دهلیز من داشتم مسیر را شناسایی و باز میکردم برای دیگر نفرات یک لحظه ریز پایم خالی و حدود ده متر با حجم نسبتا بالایی از برف روی یک تخته سنگ گرانیتی یک تکه سر خوردم. ولی خدا را شکر بلافاصله با کرامپون و تبر خود را روی مسیر نگه داشته. آن قسمت را با مشقت فرآوان طی کرده و خود را به پایین مسیر رساندم. اما به بقیه نفرات گفتم که حتما با دریل یک کارگاه ایمن با رول بولت و صفحه پلاک ایجاد کرده و روی آن فرود بیایند .نیم ساعتی وقتمان را گرفت زدن این کارگاه ولی سلامت نفرات در درجه ی اول برای تمامیه ما اهمیت داشت .بعد از فرود نفر آخر انتهای دره را به سمت جنوب شرق ادامه دادیم .متوجه شدیم که در جایی سرخوردم انگشت کوچک دستم آسیب کوچکی دیده سریعا آن را آتل گرفتم ،که مشگل برای آن پیش نیاید .آسیب جدی به خود ندیده بود
 
در حال احداث کارگاه برای فرود ایمن

 
ورم انگشت کوچک دست پس از سر خوردن

.بالای پناهگاه 2 جوپار، که به گفته ی آقای آذر شب تنها مکانی هست که هلکوپتر امداد امکان فرود و امداد رسانی را دارد در کل این خط الراس سوزنی شکل دارد. تقریبا هوا تاریک شده بود و آفتاب غروب کرده بود که به پناهگاه دوم جوپار در ارتفاع 3800 رسیدیم .از روی نقطه ی GPS محل بارگذاریمان را که پاییز انجام داده بودیم پیدا کردیم .خوشبختانه کسی به بارگزاری آسیبی نرسانده بود روی بارگذاریها با کاغذ نوشته بودیم جان 4 نفر در زمستان به این غذاها بستگی دارد لطفا دست نزنید
تردد شکارچی در منطقه ی جوپار خیلی زیاد است و امکان برداشته شدن بارگذاری توسط شکارچیان بود .کمپ سوم را بالای سر قیف مسیبت (دره ی منتهی به پناهگاه یک جوپار) که راه صعود اصلی قله جوپار است ،برپا کردیم. فیلم شماره 22
زمستان سال 95 دقیقا یک سال پیش بود که حسین مقدم از هیمالیا نوردان با اخلاق و مطرح کشورمان با تیم 6 نفر از تهران قسمت شمالی خط الراس را در زمستان برای اولین بار صعود کرده بود.اما حجم بالای برف منطقه و ریسک صعود بالا پیشروی آنها را تا همین جایی که کمپ سوم را ما برپا کردیم بیشتر میسر نکرد .و از قیف مصیبت به سمت پناهگاه اول جوپار حرکت و از ادامه ی خط الراس منصرف شدند و ادامه ی کار ندادند. صبح روز چهارم به سمت قله کیش ادامه مسیر دادیم حدود 2 کیلومتر تراورسی روی سنگهای ریزش با برف پودر آفتاب خورده به صورت پیامکی و دقیق اطلاعات لحظه به لحظه آب و هوا را هر روز از اصفهان میگرفتیم. امروز آسمانی نیمه ابری بدون ریسک بارش با باد متوسط بین 25 تا 35 کیلومتر را برایمان پیش بینی کرده بودند .اما دو ساعت بعد از مخابره این پیام ،تماس از تیم پشتیبان با ما شد ،که الگوهای باد منطقه تغییر کرده و امکان افزایش باد تا سرعت 45 کیلومتر به صورت شلیکی هست حرکت روی تیغه با کولهای سنگین و سرعت 45 کیلومتر باد کمی کار را برای ما سخت می کرد ولی چاره ای نداشتیم باید قله کیش را صعود و دیواره مخوف آن را فرود میرفتیم .فیلم شماره 23
همزمان با حرکت ما تیم 5 نفره مستقر در پناهگاه اول جوپار که از اصفهان آمده بودند، 3 نفر از این تیم راه قله بلوچی را در پیش گرفتند ، که با بارگذاری کوچکی برای ما روی قله بلوچی انجام دهند. همچنین تیم چهار نفره ی دیگری از دوستان و همنوردان ما در کرمان راهی منطقه شدند که بارگزاری دیگری را در گردنه کیش (زیر دیواره کیش در ارتفاع 3850 متر )به ما برسانند.هر لحظه بر سرعت باد افزوده میشد در جاهایی حتی باد مانع از حرکتمان می شد و توقف چند ثانیه ای را برای حفظ تعادلمان می بایست انجام می دادیم سرعت باد تقریباً در ارتفاع 3900 متری به بالای 50 کیلومتر بر ساعت هم میرسید دمای احساسی هوا هم کمتر از 20- درجه بود ، بوران برف پودر مثل شیشه را در هوا پیچانده بود و بر سر و صورتمان میکوبید. فیلم شماره 24
ساعت 12 ظهر بود که برای اولین بار در زمستان بلندترین سه هزار متری ایران را به ارتفاع 3999 متر قله کیش را فتح کردیم
 
جالبی این قله این بود که GPS در دست ارتفاع 4000 متر  و روی خاک قله ارتفاع 3999 متر را نشان می داد تایم خوبی داشتیم برای فرود از دیواره کیش چون مسیر قبلا توسط آقای آذر شب و خود بنده رول کوبی شده بود.حدود 50 متر دست به سنگ را طی کردیم تا به محل اولین کارگاه فرودمان رسیدیم این قسمت را بسیار محتاطانه گذراندیم باد شلیکی خیلی اذیتمان میکرد آقای آذر شب نفر اول بود که بالای سر کارگاه برای طناب ریختن رفتند بعد از چند لحظه دیدم آقای آذر شب با چهره ی ناراحت میگوید خدا لعنتتون کنه آخه صعود به چه قیمتی با تعجب گفتم مگر چه شده؟چه اتفاقی افتاده؟ آقای آذر شب جواب دادند با سنگ بر روی سر رول بلت و صفحه پلاکمان زدند و آن را لق کردند خدای من آخر برای چه این کار چه کسی است؟؟؟ در همان مهر ماه که برای بارگذاری آمده بودیم میدانستیم که دو تیم دیگر از ما مشغول بارگذاری و شناسایی منطقه برای پیمایش خط الراس در زمستان هستند یکی از شیراز و یکی دیگر از خود کوهنورداران کرمان و روستای جوپار بعد از دیدن این صحنه و کار غیر اخلاقی و غیر انسانی چند نفر کوهنورد نما به خود گفتیم آخر صعود به چه قیمتی یعنی جان ما برایشان ارزش نداشت مگر ما به کارگاه ها و طناب های پلاستیکی که در مسیر گذاشتند با این که از لحاظ فنی و ایمنی در هیچ مکتبی اصلا قابل قبول نبودند ،کاری داشتیم؟!؟! اینقدر این قدر پیمایش مهم است که باید ایمن سازی دیگر تیم ها در داخل منطقه عمدا از بین برود !!! ما اگر دریل شارژی به همراه رول بولت اضافه به همراه نداشتیم قطعا با این شرایط آب و هوایی دچار حادثه در این محل میشدیم!؟!؟ بعد از برنامه متوجه شدیم از پیامهای مستقیم و غیر مستقیم که به ما میرسید این خراب کاری توسط همین افراد کوهنورد نما محلی که به گفته ی خودشان می خواستند اولین پیمایش زمستانه خط الراس را به نام خود تمام کنند، شده است. بعدا متوجه شدیم که پیغام داده بودند منتظر هستیم خودمان جنازه هایتان را از دیواره به پایین منتقل کنیم ؟!؟چون هیچ کس به اندازه ما روی منطقه مسلط نیست!!! بماند که بعد از صعود ما دو تیم که میخواستند تلاش برای خط الراس کنند پا در منطقه نگذاشتند، چون بارشها اینقدر سنگین شد که خود میدانست چه جهنمی از برف و یخ در انتظارشان هست. پیش خودمان گفتیم عجب مهمان نوازی خط الراس را ارث پدر خود می دانند؟! صعود به چه قیمتی ؟!؟
بگذریم..... قضاوت با خودتان
 بعد از مشاهده این صحنه سریعا دریل شارژی را از داخل کوله درآورده و مشغول زدن کارگاه جدیدی شدیم خدا را شکر از لحاظ تجهیزات تا دندان مسلح بودیم .فیلم شماره 25
فرودهای دیواره ی کیش 4 فرود 25 متری هست که اولی و دومی نیمه معلق و سومی و چهارمی معلق هستند بعد از فرود اول و دوم متوجه شدیم که کارگاه سومی هم توسط عوامل انسانی تخریب شده و با سنگ اینقدر بر سر آن زده بودند که بولت کلا کج شده بود. تمامی تیغه های برف پودر روی آن را گرفته بود حرکتمان را کند شده بود همین امر و بادهای شلیکی سرعت فرودمان را خیلی کم کرده بود تیم پشتیبان که از کرمان آمده بودند بارگزاریمان را در محلی مشخص گذاشته و به دلیل سرعت زیاد باد سریعا از همان مسیر برگشتند. تقریبا  2فرود آخرمان بود به غروب کامل خورشید برخورد کرد خدا را شکر با این همه داستانهایی که داشتیم به سلامت به گردنه ی کیش رسیدیم و توانستیم با موفقیت و سلامت کامل یکی از سخت ترین کراکسهای مسیر را پشت سر بگذاریم و قسمت شمالی تا مرکزی خط الراس جوپار را برای اولین بار در زمستان صعود و پیمایش کنیم .فیلم شماره 26
 
بارگذاری تیم پشتیبان کرمان زیر دیواره ی کیش
سریعا خبر سلامتیمان را از طریق بیسیم به تیم پشتیبان مستقر در پناهگاه اول جوپار دادیم تیم صعود کننده به قله بلوچی هم به دلیل سرعت باد زیاد نتوانسته بود بیشتر از ارتفاع 3700 متر صعود کند و برگشته بودند به داخل جان پناه .از لحاظ آذوقه خداراشکر هیچ مشکلی نداشتیم و تا 3 الی 4 روز دیگر تغذیه به همت تیم پشتیبان برایمان بود . با زحمت فراوان چادر را در بادی حدود 50 کیلومتر بر ساعت زیر گردنه کیش برپا کردیم تقریبا 60 درصد راه آمده بودیم و بیشتر نقاط فنی و کراکس های مسیر را پشت سر گذاشته بودیم .و تقریبا به غیر از قله سه شاخ کوچک که حدود 40 الی 50 متر دست به سنگ نچندان سختی داشت بقیه قلل که از درجه سختی خیلی بالایی برخوردار نبودند. مشغول شام خوردن بودیم که تلفن همراه من زنگ خورد و خبر ناامید کننده ای از اصفهان به ما مخابره کردند. طبق آخرین تماس ها با آقای مهندس هاشم نژاد و بررسی دقیق الگوهای باد برای فردا و پس فردا افزایش سرعت باد را بین 15 تا 20 کیلومتر بیشتر از چیزی که امروز داشتیم پیش بینی کردند یعنی حرکت با کوله های سنگین روی تیغه ها با سرعت باد حدود 70 کیلومتر بر ساعت؟!؟ اینجا بود که تصمیم سختی را باید تیم میگرفت که ادامه ی مسیر دهد با این شرایط جوی و یا از دره زیر قله کیش معروف به دره هواپیما فرود بیاید بعد از 1 ساعت جلسه 4 نفره تیم صعود و مشورت با تیم پشتیبان از ادامه ی راه صرفه نظر کردیم و گفتیم فردا صبح از دره هواپیما بر می گردیم با اینکه قلل پیش رویمان نزدیک به هم و از درجه سختی کمتری برخوردار بودند و می توانستیم کمتر از 24 ساعت تمامی آنها را صعود کنیم ،اما حرکت روی تیغه ها با باد 70 کیلومتر بر ساعت بیشتر شبیه حماقت کردن بود تا ریسک؟!؟ بغض گلوهایمان را گرفته بود. این همه بارگذاری و تلاش حدود 20 نفر برای موفقیت یک تیم ... پشت سر گذاشتن این همه نقاط پر ریسک ... چرا آخر این طوری شد؟؟؟ اینجا بود که آقای آذر شب با تجربه ای که داشتند گفتند جوپار واقعا غیر قابل پیش بینی هست صعود هر قله ی آن گذر از هفت خان رستم است اگر این طور نبود خیلی وقت پیش این خط الراس نزدیک به شهر پیمایش زمستانه می شد. زرنگ تر از من و تو خیلی ها بودند که تلاش کردند و نتوانستند تا همین جا هم اولین تیم هستیم که قسمت شمالی تا مرکزی این خط الراس را در زمستان صعود و پیمایش کردیم . کار شاخص همیشه به تمام کردن نیست گاهی باید پای روی دلت بگذاری و قبول کنی طبیعت قوی تر از توهست، وقتی به این باور رسیدی یعنی شاخص هستی .... فیلم شماره 27
 این بار قدرت طبیعت بیشتر از ماست باید سر تعظیم جلویش فرود آوردیم کوه همیشه سرجایش هست می توانیم ادامه را را چند روز دیگر که هوا خوب شد بیاییم .همینجا بود که استارت  برنامه صعود سرعتی قلل مرکزی تا جنوبی خط الراس جوپار برای اولین بار در زمستان در ذهنمان ، شکل گرفت .شب را با چشمانی باز به صبح رساندیم . شلاق باد بر سر چادر تا صبح نگذاشت تا یک لحظه چشم بر هم بگذاریم . صبح روز پنجم حرکتمان را به سمت دره هواپیما و کم کردن ارتفاع شروع کردیم .در همان اوایل صبح افزایش سرعت باد در ارتفاع محسوس بود و پیش بینی جناب هاشم نژاد کاملا درست بود یک فرود 25 متری و یک فرود 10 متری روی طناب را پشت سر گذاشتیم چون حرکتمان از کف دره بود انباشت برف و یخ زدگی آن ایجاب میکرد که از کرامپون استفاده کنیم .کنار چشمه یخ زده ای رسیدیم که در سال1370 هواپیمای در این دره سقوط میکند و اسم این دره هم برگرفته از سانحه ای بود که اتفاق افتاده بود نماز شکر را به جا آوردیم که سالم برنامه را به پایان بردیم و سلامتیمان را سوغات برای چشم انتظارمان کردیم .در انتهای مسیر دوستانه کرمانیمان که به پیشوازمان آمدند . فیلم شماره 28
در پایان قابل ذکر است با توجه به مستندات و پرس و جوها که از افراد محلی و کوهنوردان کرمانی انجام شد این پیمایش تا این نقطه برای اولین بار در زمستان به دست این تیم رقم خورده است وهمچنین می توان از دست آوردهای مهم این برنامه رعایت 7 مورد شاخصه های صعود های برتر می باشد.
 

قابل ذکر است در سدد هستیم با همکاری هیئت کوهنوردی استان کرمان و کوهنوردان کرمانی تمامیه قلل این خط الراس را پلاک گذاری و کارگاه های فرود آن طبق استانداردهای UIAA برقرار کنیم که دیگر کوهنوردان بتوانند بدون ریسک بالا از مناطق پر خطر خط الراس گذر کنند.(گزارش آن برای فدراسیون مکاتبه خواهد شد)
لیست تجهیزات فردی    لیست تجهیزات گروهی
کفش تک پوش سنگین     یک تخته چادر مخصوص ارتفاع
The north face VE25
جراب مخصوص فصل 2 جفت    یک حلقه طناب 50 متری درای کاور
کرامپون تمام اتوماتیک 12 شاخه(برندهای پتزل و هفت گوهر)    کیت کامل کمک های اولیه
گت    2 دستگاه GPS
شلوار لایه بیس و پلاور کورتکس    3 عدد دوربین گوپرو و متعلقات آن
هارنس سبک(هارنس اکسپیدشن-هیمالیانوردی)    بیل برف
بلوز لایه بیس -کاپشن پر سنگین-کاپشن پر سبک-پیرآهن پلار    هفت عدد پیچ یخ در سایزهای مختلف
2 جفت دستکش 5 انگشتی قوی    یک دست کیل
1 جفت دستکش 2 انگشتی قوی    یک دست فرند 7 تایی
عینک بوران    7 عدد کوئیک درا
کلاه کاسک    صفحه پلاک با رول سایز 10- هفت عدد
کلاه بوران و فیس کاور    بیسیم 1 جفت
تبر یخ 1 جفت(برندهای پتزل و هفت گوهر استفاده شد) + خود حمایت آنها    دریل شارژی مارک BOSCH با 2 باطری اضافه و 2 عدد مته سایز 10
کارابین ساده پیچ دار 2 عدد    تی بلک 2 عدد
خود حمایت    یومار 1 عدد
کوله 75-90 لیتری فنی     تسمه 80 دوعدد
کیسه خواب راحت خواب 20- درجه    تسمه 120 دو عدد
زیر انداز قوی مخصوص یخ و برف از برندهای کوآ و ترمورست
هر2 نفر1 سرشعله و هر نفر1 کپسول گاز 430گرم
طناب انفرادی
ابزار فرود ریورسو یا هشت فرود برای هر نفر
هد لایت با باطری اضافه مقاوم در سرما(لینیومی)

اطلاعات GPS
    طول پیمایش KM
روز اول    9/11
روز دوم    7/6
روز سوم    9/7
روز چهارم    2/6
روز پنجم    1/9

⦁    کل پیمایش از اولین شاخص خط الراس قله کیل جلال در شمال تا قله کیش در مرکز:1/17
⦁    کل پیمایش از نقطه شروع تا پایان:8/41
⦁    با تشکر از حامیان این برنامه:
باشگاه کوهنوردی آرش اصفهان / باشگاه کوهنوردی اژکهن اصفهان
هیئت کوهنوردی استان اصفهان / باشگاه افتخاری امداد نجات ماهان کرمان
فروشگاه ققنوس اصفهان / شرکت بازرگانی کوهویسی


در صورت هرگونه سوال در خصوص برنامه با شماره تلفن 09130903855-آقای میلاد ریاضیات مسئول فنی برنامه تماس حاصل نمایید.
                                                                                       تدوین و نگارش
                                                                                       میلاد ریاضیات

 



نظرات کاربران
ارسال نظر